ក្តីបារម្ភនេះគឺជាគំនិតទូទៅ និងមានឫសគល់ជ្រៅ ក្នុងសង្គមអាស៊ី និងសង្គមផ្សេងទៀត ដែលមើលឃើញចំណេះដឹង និងសញ្ញាបត្រជាមធ្យោបាយតែមួយគត់ដើម្បីសម្រេចបាននូវភាពជោគជ័យ ស្ថិរភាពហិរញ្ញវត្ថុ និងឋានៈសង្គម។

១ . ឫសគល់នៃក្តីបារម្ភ 

• សម្ពាធសង្គម និងការប្រកួតប្រជែងខ្ពស់: មាតាបិតាមានអារម្មណ៍ថា សង្គមបច្ចុប្បន្នមានការប្រកួតប្រជែងខ្លាំង។ ពួកគេខ្លាចថាកូននឹងធ្លាក់ រៀនខ្សោយជាងគេ បាក់មុខ បើកូនមិនអាចចូលសាលាល្បី មិនជាប់សាកលវិទ្យាល័យល្បីឈ្មោះ ឬមិនទទួលបានពិន្ទុខ្ពស់។
• ការភ្ជាប់ពិន្ទុទៅនឹងជោគវាសនា: មានជំនឿមួយថា ពិន្ទុខ្ពស់ស្មើនឹងការងារល្អ/ជីវិតល្អ។ ការគិតបែបនេះធ្វើឱ្យមាតាបិតាដាក់សម្ពាធលើកូនឱ្យរៀនហួសកម្លាំង ដើម្បីធានា "អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង" ដែលពួកគេរំពឹងទុក។
• បទពិសោធន៍ផ្ទាល់របស់ឪពុកម្តាយ: មាតាបិតាជាច្រើនបានឆ្លងកាត់ការលំបាកដោយសារកង្វះចំណេះដឹង ឬការអប់រំទាប ដូច្នេះពួកគេចង់ឱ្យកូនគេចផុតពីផ្លូវលំបាកនោះ ដោយដាក់ក្តីសង្ឃឹមទាំងអស់ទៅលើការសិក្សារបស់កូន។
• ការកំណត់និយមន័យភាពជោគជ័យតូចចង្អៀត: ភាពជោគជ័យត្រូវបានកំណត់ត្រឹមតែការងារដែលមានឋានៈខ្ពស់ (ដូចជា វេជ្ជបណ្ឌិត វិស្វករ មេធាវី) ដែលតម្រូវឱ្យមានលទ្ធផលសិក្សាពូកែ។

២ . ផលប៉ះពាល់នៃការបង្ខិតបង្ខំលើកូន

ការបង្ខំ និងការរំពឹងទុកខ្ពស់ពេកអាចនាំឱ្យមានផលអវិជ្ជមានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដោយក្នុងនោះរួមមាន ៖ 

• ភាពតានតឹង និងជំងឺផ្លូវចិត្ត: ដូចដែលការស្រាវជ្រាវជាច្រើនបានចង្អុលបង្ហាញ ការរំពឹងទុកហួសហេតុពីគ្រួសារអាចនាំឱ្យក្មេងជំទង់កើតមានភាពតានតឹងក្នុងការសិក្សា និងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត។
• បាត់បង់ការចង់រៀនដោយខ្លួនឯង: នៅពេលកុមារត្រូវបង្ខំឱ្យរៀន ពួកគេអាចបាត់បង់សេចក្ដីរីករាយក្នុងការសិក្សា និងមិនអាចរកឃើញវិន័យផ្ទៃក្នុងដើម្បីជំរុញខ្លួនឯង។
• ការអភិវឌ្ឍជំនាញជីវិតមិនពេញលេញ: ការផ្តោតតែលើពិន្ទុធ្វើឱ្យកុមារខកខានឱកាសអភិវឌ្ឍជំនាញសំខាន់ៗផ្សេងទៀតដូចជា៖ ការចេះដោះស្រាយបញ្ហា ភាពឆ្លាតវៃផ្នែកអារម្មណ៍ (EQ) ភាពច្នៃប្រឌិត និងភាពជាអ្នកដឹកនាំ ដែលជាគន្លឹះពិតប្រាកដសម្រាប់ភាពជោគជ័យក្នុងអាជីពនៅពេលអនាគត។

៣. ការពិតអំពីភាពជោគជ័យ 

ការពិតគឺថា ភាពជោគជ័យក្នុងជីវិតមិនអាស្រ័យទាំងស្រុងលើពិន្ទុខ្ពស់នោះទេ 

• ការងារមិនមែនពឹងលើតែសញ្ញាបត្រ: និយោជកសម័យបច្ចុប្បន្នមិនត្រឹមតែមើលសញ្ញាបត្រទេ ពួកគេក៏ផ្តោតសំខាន់ទៅលើ ជំនាញ បទពិសោធន៍ ភាពបត់បែន និងសមត្ថភាពក្នុងការរៀនសូត្រដោយខ្លួនឯងរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។
• ការរកឃើញចំណង់ចំណូលចិត្ត: កុមារដែលរៀនពូកែតាមចំណូលចិត្តផ្ទាល់ខ្លួន តែងមានឱកាសជោគជ័យជាងកុមារដែលរៀនពូកែដោយសារតែការបង្ខិតបង្ខំពីឪពុកម្តាយ។

ការទទួលខុសត្រូវខ្លួនឯង: ដូចដែលអ្នកជំនាញបានលើកឡើងថា ការបង្រៀនកូនឱ្យចេះទទួលខុសត្រូវចំពោះការសិក្សា និងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន (វិន័យផ្ទៃក្នុង) គឺមានតម្លៃជាងការបង្ខំកូនឱ្យទទួលបានពិន្ទុល្អ (វិន័យខាងក្រៅ) ទៅទៀត៕