អត្ថបទ៖វឿន ពិសី
មានរឿងដំណាលថា កាលពីមុនមានភិក្ខុមួយរូប មានឈ្មោះមិនប្រាកដ។ ញោមប្រុសរបស់លោកជាព្រានព្រៃ សម្លាប់សត្វច្រើនណាស់ តាំងពីក្មេងដល់ចាស់។ លុះវេលាជិតនឹងស្លាប់ គាត់ភ្លឹកស្មារតីទៅឃើញសត្វដែលខ្លូនបានសម្លាប់ដោយអកុសលចិត្ត ក៏ស្រែកប្រាប់ឱ្យភិក្ខុជាកូនជួយ។ ភិក្ខុជាកូនដឹងថា«ញោមមានកម្មច្រើន បានជាភ្លឹកទៅឃើញសត្វធាតុដូច្នេះ»។ ទើបចាត់មនុស្សឱ្យរកផ្កា ទៀន និងធូប យកមកដាក់ក្នុងដៃញោមប្រុស រួចប្រាប់ថា «ចូរញោមខំសំឡឹងមើលផ្កា ទៀន និងធូប ជាគ្រឿងបូជាព្រះរតនត្រ័យនេះឱ្យជាប់»។ ញោមប្រុសនៃភិក្ខុនោះ កើតសទ្ធាជ្រះថ្លា មានចិត្តជា កុសល ក៏ធ្វើតាមពាក្យកូន។ លុះដល់ស្លាប់ទៅ គាត់ក៏បានទៅកើតនៅនាស្ថានសូគ៌។
ព្រោះហេតុនេះ បានជាមនុស្សជំនាន់ក្រោយធ្វើតាមតៗគ្នាមក ដោយប្រាថ្នា ឱ្យអ្នកជំងឺយកគុណព្រះរតបត្រ័យជាទីពឹង។
រឿងនេះ ក៏ជាប់ជាទំនៀមរហូតមក។
ប្រភព៖ ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរភាគទី៩